«¿De dónde viene, decías, esta tristeza extraña
que sube como el mar sobre la roca oscura y desnuda?»
—Cuando nuestro corazón ha hecho una vez su vendimia,
el vivir nos lastima. Es un secreto de todos conocido.
Es un dolor muy simple y nada misterioso,
y, como tu alegría, brillante para todos.
Deja, pues, de buscar, ¡oh belleza curiosa!,
y, aunque tu voz sea dulce, ¡cállate!
¡Cállate, ignorante!, ¡alma siempre enajenada!,
¡boca de risa infantil! Más aun que la Vida,
la Muerte a menudo nos ase con sutiles lazos.
Deja, deja que mi corazón se embriague con una mentira,
que se sumerja en tus bellos ojos como un bello sueño,
y que dormite largo tiempo a la sombra de tus pestañas.
(«Semper eadem» - Siempre la misma de Charles Baudelaire)
Últimamente he estado leyendo "Las flores del mal" y este poema me gustó especialmente.
Mostrando entradas con la etiqueta Citas. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta Citas. Mostrar todas las entradas
jueves, 7 de noviembre de 2013
martes, 23 de abril de 2013
Brokeback Mountain
"Te juro que no sabía que acabaríamos así"

"Te diré una cosa, la verdad... a veces te echo tanto de menos que no lo soporto"
"Te diré una cosa, pudimos tener una buena vida juntos, una vida que te cagas. En nuestra propia casa, pero tu no quisiste, Ennis, ¿y qué tenemos ahora? ¡Esta montaña! Todo se basa en eso, es lo único que tenemos, nada más. Y espero que sepas eso aunque nunca sepas el resto".
lunes, 15 de octubre de 2012
Me queda la palabra
Si he perdido la vida, el tiempo, todo
lo que tiré, como un anillo al agua,
si he perdido la voz en la maleza,
me queda la palabra.
Si he sufrido la sed, el hambre, todo
lo que era mío y resultó ser nada,
si he segado las sombras en silencio,
me queda la palabra.
Si abrí los labios para ver el rostro
puro y terrible de mi patria,
si abrí los labios hasta desangrármelos,
me queda la palabra.
jueves, 5 de julio de 2012
Ojos de perro azul
"Y dijo que durante varios años no había hecho nada distinto de eso. Su vida estaba dedicada a encontrarme en la realidad, a través de esa frase identificadora: <<Ojos de perro azul>>. Y en la calle, iba diciendo en voz alta, que era una manera de decirle a la única persona que habría podido entenderla: <<Yo soy la que llega a tus sueños todas las noches y te dice esto: ojos de perro azul>>."
"Le tendí el cigarrillo. Ella lo apretó entre los labios y se inclinó para alcanzar la llama, antes que yo tuviera tiempo de encender el fósforo. <<En alguna ciudad del mundo, en todas las paredes, tienen que estar escritas esas palabras: "Ojos de perro azul"-dije-. Si mañana las recordara iría a buscarte>>."
miércoles, 21 de marzo de 2012
Vida e Morte
"Nun lugar chamado Mandouro vivían dúas irmás. Vivían soas, nunha casa terreña que lles deixaran os pais. Dende esa casa víase o mar e os moitos navíos que alí viraban de Europa para os mares do sur. Unha irmá chamábase Vida e a outra Morte. Eran dúas boas mozas, garridas e alegres.
(...) O caso é que as dúas irmás levábanse moi ben. Como tiñan moitos pretendentes, fixeran un xuramento: Podían mocear, mesmo teren aventuras con homes, pero non separarse nunca. E cumpríano a fe. Os días de festa baixaban xuntas ao baile, a un lugar que chaman Donaire, onde acudía toda a mocidade da bisbarra. para chegaren alí, tiñan que pasar unhas terras de marisma, con moito lamazal, e que se coñecía por Fronteira. As dúas irmás ían coas zocas postas e levaban nas mans os zapatos. Os de morte eran brancos e os de Vida, negros.
(...) O que facían as dúas irmás facíano en realidade todas as mozas. Ían con zocas e cos zapatos na man, para telos limpos á hora de danzar. Así que se xuntaban na porta do baile ben, ben, un cento de pares de zocas, como barquiñas nun areal. Os mozos, non. Os mozos ían dacabalo. E facían moitos adornos nas cabalgaduras ao chegaren e ao marcharan, sobre todo ao chegar, para impresionar as mozas. E así pasaba o tempo. As dúas irmás ían ao baile, tiñan os seus quereres, pero sempre, tarde ou cedo, volvían á casa.
Unha noite, noite de moita invernada, houbo un naufraxio. Porque este, como sabedes, era e é un país de moitos naufraxios. Pero aquel foi un naufraxio moi especial. O barco chamábase Palermo e ía cargado de acordeóns. Mil acordeóns embalados en madeira. A tempestade fundiu o barco e arrastrou o cargamento cara á costa. O mar, cos seus brazos de estibador entolecido, esnaquixou as caixas e foi levando os acordeóns para as praias. Toda a noite soaron os acordeóns con melodías, claro, máis ben tristes. Era unha música que entraba polas fiestras, empuxada polo vendabal. Como toda a xente da bisbarra, as dúas irmás espertaron e tamén a escoitaron estarrecidas. Pola mañá, os acordeóns xacían nos areais como cadáveres de instrumentos afogados. Todos resultaron inservibles. Todos menos un. Encontrouno un mozo pescador nunha furna. Pareceulle tal sorte que aprender a tocalo. Era xa un mozo alegre, con moita chispa, pero aquel acordeón caeulle nas mans como unha gracia. A irmá Vida namorouse tanto del no baile que decidiu que aquel amor valía máis có vínculo coa súa irmá. E fuxiron xuntos, porque Vida sabía que Morte tiña un xenio do demo e que podía ser moi vingativa. E abofé que o era. Nunca llo perdoou. Por iso vai e vén polos camiños, sobre todo as noites de trebodada, para nas casas onde hai zocas na porta, e a quen atopa pregúntalle: Sabes dun mozo acordeonista e da puta da Vida? E a quen pregunta, por non saber, lévao por diante."
(Fragmento de "O lapis do carpinteiro" de Manuel Rivas)
lunes, 5 de septiembre de 2011
Inocencia interrumpida
"Nunca sabré lo que era estar en su piel pero si sé lo que es querer morir, cómo duele sonreír, cómo intentas encajar lo que sientes, cómo te haces daño por fuera para intentar matar lo que sientes por dentro."
"¿Alguna vez estuve loca? Quizás , o quizá la vida está loca. Estar loco no es estar deshecho ni albergar un oscuro secreto, es ser como tú o como yo pero amplificado. Si alguna vez has dicho una mentira y te ha gustado o si has deseado poder ser un crío para siempre...
Ellas no eran perfectas pero eran mis amigas."
(Inocencia interrumpida)
Gran película, muy recomendada ^^
Suscribirse a:
Entradas (Atom)


