domingo, 6 de mayo de 2012

Silent Jealousy

Te busco
tratando de alcanzar tus rosas
transportadas por el tiempo.

Mi visión permanece aplastada
por la desgracia del silencio.

Te has ido 
del escenario
sin dejar palabras,
sólo hay falsas lágrimas.

Busco ese ramo de rosas 
adornado con perlas falsas.

Soy un loco ciego
en el rojo silencio
ahora que he perdido tu amor.

Una marioneta que mantuvo una ilusión de amor.

Ponme sobre mis pies.
Devuélveme a mí mismo.
Finge que me amas.

Mírame, estoy manchado de rojo profundo
hasta la punta de los dedos.

Ya no puedo soportar esta canción solitaria
que desemboca en un mar de mentiras.
Incluso entretenido, el ángel de pecho sangriento
se despertó del sueño.
No puedo parar.

Celos silenciosos.
No me dejes sólo
perturbado por el dolor.
No puedo volver a decorar este amor
en la repetitiva soledad.

Dime la verdad ¿dónde debo ir
para poder amar el sufrimiento?
Todavía quiero tu amor.
Detén tu amor.
Borra los recuerdos, donde florece la locura.

"Sólo quiero quedarme contigo,
sólo quiero sentir tu aliento de gracia.
No supe que hacer.
No podía hacer nada.
Cuando la conciencia volvió
todo había sido lavado 
por las mareas del tiempo, incluso tu.

Pero las cicatrices de los recuerdos nunca se desvanecen.
No puedo dejar de amarte.
Detén mis lágrimas.
Detén mi amor.
Mata mis recuerdos."

Teñiste mi corazón de sangre.
No hay manera de matar mi tristeza.
Mátame antes de dejarme.
Abrazando el furioso grito de amor
no puedo ver nada.
Aún ahora, te extraño
no puedo vivir sin ti.

Celos silenciosos.
Cayendo en sueños.
Abrazando los recuerdos.
Mantente en el ayer.
Detén el tiempo.
Detén esta repetitiva soledad.

Devuélveme  a los recuerdos, al sueño.

Celos silenciosos.
No me dejes sólo
perturbado por el dolor.
Mátame, amor.

(Letra de Silent Jealousy de X Japan)


It's my soul~      

jueves, 3 de mayo de 2012

Every day...

He aquí  mi obsesión de cada día,
mi sueño de cada noche.

 
Ahora puedo llevarlo por costumbre, quizá por estética, pero antes tenía otras razones, lo usaría hasta volver a creer en un “para siempre”. Volví a creer y ya no pude detenerme, lo siento.

Aunque a día de hoy tenga el corazón dañado y la conciencia envenenada, sigo siendo yo y sigo creyendo en las mismas cosas. Creo en sentimientos imperecederos, en valores puros, en posibilidades infinitas... y en las personas. Creo que ella era brillante, más brillante que la luna, en donde siempre veo su sombra. Creo que cada uno forma su propio destino, sin embargo, creo, no, de esto estoy segura, que debía conocerla en el momento en el que la conocí y que debía enamorarme de ella cuando lo hice. Eso era inevitable, el resto lo hicimos nosotras.

Cada vez soy más consciente del paso de los días y de que el precio más caro a pagar por algo es tu propio tiempo.
Siempre he sido una persona temerosa del tiempo y de la pérdida, sin embargo, hoy he decidido tomarme la vida de otra manera. No voy a dejarme guiar por mis miedos ni por mis tristezas, sino por mis sueños y esperanzas.
Ha pasado tiempo y puede que pase más, puede que no sea hoy ni mañana, pero sé que volveré a hablar con ella y que diré lo que no pude decir en su momento. 

Y todo esto porque hoy me han dicho: “¿Por qué aún llevas eso en la oreja?”.

miércoles, 4 de abril de 2012

Banalidades


Dime algo que no sepa, algo que me cambie la vida.

La gente no para de hablar, un gran montón de palabras que no llegan porque están vacías. Y no es que estén mejor callados, al menos lo intentan pero realmente no dicen nada nuevo, nada novedoso, nada que consiga llegar a ninguna parte.

Quiero escuchar algo que me cambie la vida, las ideas, el rumbo o simplemente el día. Algo trascendental, importante…

Hay momentos en los que ver la caída de una hoja bajo un árbol resulta mágico y otros en los que nada lo resulta.

Curioso ¿no?

miércoles, 21 de marzo de 2012

Vida e Morte



"Nun lugar chamado Mandouro vivían dúas irmás. Vivían soas, nunha casa terreña que lles deixaran os pais. Dende esa casa víase o mar e os moitos navíos que alí viraban de Europa para os mares do sur. Unha irmá chamábase Vida e a outra Morte. Eran dúas boas mozas, garridas e alegres. 

(...) O caso é que as dúas irmás levábanse moi ben. Como tiñan moitos pretendentes, fixeran un xuramento: Podían mocear, mesmo teren aventuras con homes, pero non separarse nunca. E cumpríano a fe. Os días de festa baixaban xuntas ao baile, a un lugar que chaman Donaire, onde acudía toda a mocidade da bisbarra. para chegaren alí, tiñan que pasar unhas terras de marisma, con moito lamazal, e que se coñecía por Fronteira. As dúas irmás ían coas zocas postas e levaban nas mans os zapatos. Os de morte eran brancos e os de Vida, negros.

(...) O que facían as dúas irmás facíano en realidade todas as mozas. Ían con zocas e cos zapatos na man, para telos limpos á hora de danzar. Así que se xuntaban na porta do baile ben, ben, un cento de pares de zocas, como barquiñas nun areal. Os mozos, non. Os mozos ían dacabalo. E facían moitos adornos nas cabalgaduras ao chegaren e ao marcharan, sobre todo ao chegar, para impresionar as mozas. E así pasaba o tempo. As dúas irmás ían ao baile, tiñan os seus quereres, pero sempre, tarde ou cedo, volvían á casa.

Unha noite, noite de moita invernada, houbo un naufraxio. Porque este, como sabedes, era e é un país de moitos naufraxios. Pero aquel foi un naufraxio moi especial. O barco chamábase Palermo e ía cargado de acordeóns. Mil acordeóns embalados en madeira. A tempestade fundiu o barco e arrastrou o cargamento cara á costa. O mar, cos seus brazos de estibador entolecido, esnaquixou as caixas e foi levando os acordeóns para as praias. Toda a noite soaron os acordeóns con melodías, claro, máis ben tristes. Era unha música que entraba polas fiestras, empuxada polo vendabal. Como toda a xente da bisbarra, as dúas irmás espertaron e tamén a escoitaron estarrecidas. Pola mañá, os acordeóns xacían nos areais como cadáveres de instrumentos afogados. Todos resultaron inservibles. Todos menos un. Encontrouno un mozo pescador nunha furna. Pareceulle tal sorte que aprender a tocalo. Era xa un mozo alegre, con moita chispa, pero aquel acordeón caeulle nas mans como unha gracia. A irmá Vida namorouse tanto del no baile que decidiu que aquel amor valía máis có vínculo coa súa irmá. E fuxiron xuntos, porque Vida sabía que Morte tiña un xenio do demo e que podía ser moi vingativa. E abofé que o era. Nunca llo perdoou. Por iso vai e vén polos camiños, sobre todo as noites de trebodada, para nas casas onde hai zocas na porta, e a quen atopa pregúntalle: Sabes dun mozo acordeonista e da puta da Vida? E a quen pregunta, por non saber, lévao por diante."

(Fragmento de "O lapis do carpinteiro" de Manuel Rivas)

miércoles, 7 de marzo de 2012

Endless rain

Camino bajo la lluvia,
Incluso marchándome, mi cuerpo permanece empapado por el dolor.
Un helado y violento latido me agarra
 y continúa matándome. Vagaré para siempre
Hasta que pueda olvidar tu amor.

El sueño es para mí una droga,

donde mi corazón se calma suavemente.
El amor se eleva bailando,
las rosas del recuerdo envuelven mi cuerpo tembloroso.
Guardo para mi, mi amor hacia ti.

Una lluvia interminable cae en mi corazón,
en las heridas de mi corazón.
Hazme olvidar todo el odio, toda la tristeza.

Días de alegría, días de tristeza, lentamente pasan de largo.
Mientras trato de agarrarte, te desvaneces ante mí.
Eres sólo una ilusión.
Cuando estoy despierto, mis lágrimas se han secado en las arenas del sueño.
Soy una rosa floreciendo en el desierto.

Es un sueño, estoy enamorado de ti.
Abrázame tibiamente.

Una lluvia interminable cae en mi corazón,
en las heridas de mi corazón.
Hazme olvidar todo el odio, toda la tristeza.

Despierto de mi sueño,
No puedo encontrar mi camino sin ti. 

El sueño se acabó.
Incluso si repites esas palabras con voz inaudible,
una pared demasiado alta, de color ceniza,
reproducirá en el sueño los recuerdos de días pasados.
Hasta que pueda olvidar tu amor.

Una lluvia interminable cae en mi corazón,
en las heridas de mi corazón.
Hazme olvidar todo el dolor toda la tristeza.

Lluvia interminable, déjame quedarme
eternamente en tu corazón.
Deja que mi corazón aloje tus lagrimas, aloje tus recuerdos.

Una lluvia interminable cae en mi corazón,
en las heridas de mi corazón.
Hazme olvidar todo el odio, toda la tristeza.

Lluvia interminable.

(Letra de Endless rain de X Japan) 



Saving me from myself.    

martes, 7 de febrero de 2012

Leave out all the rest



I dreamed I was missing
You were so scared
But no one would listen
Cause no one else cared

After my dreaming
I woke with this fear
What am I leaving
When I'm done here

So if you're asking me
I want you to know

When my time comes
Forget the wrong that I've done
Help me leave behind some
Reasons to be missed

And don't resent me
And when you're feeling empty
Keep me in your memory

Leave out all the rest
Leave out all the rest

Don't be afraid
I've taking my beating
I've shared what I've been

I'm strong on the surface
Not all the way through
I've never been perfect
But neither have you

So if you're asking me
I want you to know

When my time comes
Forget the wrong that I have done
Help me leave behind some
Reasons to be missed

Don't resent me
And when you're feeling empty
Keep me in your memory

Leave out all the rest
Leave out all the rest

Forgetting
All the hurt inside 
You've learned to hide so well

Pretending
Someone else can come and save me from myself
I can't be who you are

When my time comes
Forget the wrong that ive done
Help me leave behind some
Reasons to be missed

Don't resent me
And when you're feeling empty
Keep me in your memory

Leave out all the rest
Leave out all the rest

Forgetting
All the hurt inside
You've learned to hide so well

Pretending
Someone else can come and save me from myself
I can't be who you are
I can't be who you are


Cuando yo ya no esté también me gustaría que me recordaran sin dolor y sin lamentaciones, me gustaría pero... yo sólo puedo ser yo. Me amarán u odiarán siendo la que soy. No puedo detener mis sentimientos ni mentirme a mi misma. Yo amo, recuerdo, extraño... porque yo soy lo que he vivido.